Shpresoj qe femijeria ime te mos shteroj kurre, kam frike prej vdekjes perbrenda.... [/QUOTE
Dhe frika po realizohet. Ndoshta JO sepse femrat mbajne identitetin e tyre te paevitueshem prej marredhenieve qe kane krijuar: moter, bije, shoqe, kolege pune dhe se fundi, bashkeshorte. Madje, roli i fundit me ka bere te ndihem me shume vetvetja, shume me femerore se me pare dhe shume me pak mentalitet tomboy-ish.
Ndoshta sepse kam pranuar te kaloj jeten me dike qe pelqen gjerat me te thjeshta ne jete, me te embla; me dike qe i kushton shume vemendje detajeve te mia dhe qe perkushtohet kaq sinqerisht per lumturine time. Kjo e fundit me ben te mallengjehem papritur. Une ndihem si sirene, si shtojzavalle, si zane...Frika e mesiperme po del me ne pah sepse endrrat e reja qe kam thurur kerkojne nje maturim te nje shkalle tjeter...te guxosh te enderrosh me shume se aftesite e tua dhe te sfidosh situaten per te arritur gjera qe s'i kam kapur me pare sjellin per mua nje frike me te madhe se me pare. Por ketu qendron celesi i te qenit femije ne zemer apo jo? Te guxosh te arrish endrrat, dhe jo te mbyllesh prej frikerave se qendron mundesia e deshtimit apo reputacionit etj..
This will never end, will it? This passionate quest for reaching the fullness of life.