Po citoj ato që tha Donika Arianiti
. 1-2-3-4-5 fjale gjithesej, por mua me bere te vdes nga te qeshurit.Kujtimi im:
Ishim ne fillore. Te rreshtuar dy e dy per dore po shkonim e gjithe klasa per shetitje nga "ujet e ftohte". Une si romantike qe jam me terhoqi vemendjen nje tufe trendafilash te eger rose qe kishin nxjerre koken mbi nje gardh te larte tek oborri i nje shtepie perdhese. I them me ze te ulet shoqes qe i kisha dhene doren, "Lela, shiko sa te bukur! E di qe jane te vegjel, por kane nje arome aq te mire. Te kenaqin
" Pa mbaruar fjaline, shikoj nje djale te klases qe po ngjitet ne gardh me shume perpjekje dhe duke nxituar nga pas e shoqerojne disa te tjere. Ai arriti i pari keputi nje dhe e hodhi pertoke. Dikush u ul ta merrte, nje nga vajzat qe po benin sehir cili nga djemte do mblidhte me shume. Ai bertet: "JO, nuk eshte per ty. Eshte i Donikes". Une shqyej syte nga habia!!! Si me degjoi?? Ulet dhe me jep trendafilin rose, une e marr ndersa ndjej qe fytyra po merr flake. Te gjithe filluan te qeshin me djallezi, une ndihesha sikur isha futur ne furre, por trendafilin nuk e leshova nga dora.