Forumi Horizont (http://www.forumihorizont.com/index.php3)
- Ditari (http://www.forumihorizont.com/forumdisplay.php3?forumid=179)
-- Duke degjuar zerat brenda teje (http://www.forumihorizont.com/showthread.php3?threadid=6906)

Sot e kapa veten perseri duke brockullitur per gomarlleqe me brire, nga ato "zberthimet" e detajuara mbi hicin per te treguar se sa djale i zgjuar qe jam. Edhe pse nga brenda pyesja veten se pse valle po vazhdoja te flisja., nuk mund te pushoja dot mbasi me pelqente se tepermi menyra se si po me shikonte kjo vajze ne kokerr te syrit, plot interes, duke perpire cdo fjale qe thosha. Dhe keshtu vazhdova te flas per me shume se 20 min te mira dhe me ne fund u lodha dhe pushova mbasi tani i lexohej qarte ne fytyre qe ajo besonte gjithcka qe po thosha dhe si dukej kisha mbjelle nje mal me pikepyetje ne llogjiken e saj. Tani mund ti thosha qe ishte ne te miren e saj te braktiste studimet dhe te shkonte ne Las Vegas per tu bere stripper dhe ajo do ta bente. Cuditem ndonjehere se sa shpejt nje mendyshje shkaterron nje sistem referimi te tere tek ne njerzit. Me te brishtet jane ata qe i pelqen te flasin dhe te ndajne mendimet e tyre pa i pyetur askush. Tani po ndjehesha nje cike ne faj, por nuk kisha cfare te beja. "Tani me fal, por duhet te shkoj" thashe si i zene ne faj duke nxjerre celularin nga xhepi per te pare oren. Nuk me pelqenin ato lloj heshtjesh. Pa marre lejen time, me mori celularin nga dora dhe formoi numrin e saj shpejt e shpejt. Bile shkroi dhe emrin e saj dhe e shpetoi ne memorje per te qene e sigurt qe nuk do humbiste ashtu vetvetiu. " Me merr ne telefon kur te kesh kohe" tha duke me pare ne koker te syrit, rregulloi canten ne sup dhe me ktheu kurrizin pa pritur pergjigjen time.
Sigurisht qe nuk kisha per ta marre ne telefon. Mora rrugen per ne klase dhe mallkova veten se perse nuk mund ta mbaja gojen qepur si njeri normal dhe te pergjigjesha vetem kur me pyesnin. Sa te thjeshte qe jemi kur vjen puna ne seksi i kundert. Ndoshta eshte ndonje lloj hormoni i tyreapo dicka tjeter qe me shtyn te sillem kunder parimeve te mija, vetem e vetem per tu ndjere i pelqqyer ne syte e tyre. pse nuk mund te jem vetem nje cunak normal qe qesh kur shoku bie nga bicikleta apo kenaqet kur shkon ne nje party dhe puth ndonje vajze? Por kurre nuk do te mund te sillem normal. Nqs nuk flas njerzit mendojne qe jam arrogant dhe i pasjellshem, nqs flas per ato per ato qe mendoj besojne qe nuk jam ne rregull, nqs flas nuk e honeps dot veten. Ndoshta nje dite do te mund te gjej ndonje rruge te mesme ose do te mesohem me veshtrimet e cuditura te njerzve kur flasin me mua. Tani jam vertet kurioz te di se cila pjese e egos sime do te fitoje kete dyluftim ose me sakte triluftim ( valle mund te thuhet edhe keshtu?? ).
Brockulla si puna e ketyre qe po shkruaj tani vertet qe po me neverisin veten. whatever...

Citim:

---

Po citoj ato që tha ingmetalboy
Sot e kapa veten perseri duke brockullitur per gomarlleqe me brire, nga ato "zberthimet" e detajuara mbi hicin per te treguar se sa djale i zgjuar qe jam. Edhe pse nga brenda pyesja veten se pse valle po vazhdoja te flisja., nuk mund te pushoja dot mbasi me pelqente se tepermi menyra se si po me shikonte kjo vajze ne kokerr te syrit, plot interes, duke perpire cdo fjale qe thosha. Dhe keshtu vazhdova te flas per me shume se 20 min te mira dhe me ne fund u lodha dhe pushova mbasi tani i lexohej qarte ne fytyre qe ajo besonte gjithcka qe po thosha dhe si dukej kisha mbjelle nje mal me pikepyetje ne llogjiken e saj. Tani mund ti thosha qe ishte ne te miren e saj te braktiste studimet dhe te shkonte ne Las Vegas per tu bere stripper dhe ajo do ta bente. Cuditem ndonjehere se sa shpejt nje mendyshje shkaterron nje sistem referimi te tere tek ne njerzit. Me te brishtet jane ata qe i pelqen te flasin dhe te ndajne mendimet e tyre pa i pyetur askush. Tani po ndjehesha nje cike ne faj, por nuk kisha cfare te beja. "Tani me fal, por duhet te shkoj" thashe si i zene ne faj duke nxjerre celularin nga xhepi per te pare oren. Nuk me pelqenin ato lloj heshtjesh. Pa marre lejen time, me mori celularin nga dora dhe formoi numrin e saj shpejt e shpejt. Bile shkroi dhe emrin e saj dhe e shpetoi ne memorje per te qene e sigurt qe nuk do humbiste ashtu vetvetiu. " Me merr ne telefon kur te kesh kohe" tha duke me pare ne koker te syrit, rregulloi canten ne sup dhe me ktheu kurrizin pa pritur pergjigjen time.
Sigurisht qe nuk kisha per ta marre ne telefon. Mora rrugen per ne klase dhe mallkova veten se perse nuk mund ta mbaja gojen qepur si njeri normal dhe te pergjigjesha vetem kur me pyesnin. Sa te thjeshte qe jemi kur vjen puna ne seksi i kundert. Ndoshta eshte ndonje lloj hormoni i tyreapo dicka tjeter qe me shtyn te sillem kunder parimeve te mija, vetem e vetem per tu ndjere i pelqqyer ne syte e tyre. pse nuk mund te jem vetem nje cunak normal qe qesh kur shoku bie nga bicikleta apo kenaqet kur shkon ne nje party dhe puth ndonje vajze? Por kurre nuk do te mund te sillem normal. Nqs nuk flas njerzit mendojne qe jam arrogant dhe i pasjellshem, nqs flas per ato per ato qe mendoj besojne qe nuk jam ne rregull, nqs flas nuk e honeps dot veten. Ndoshta nje dite do te mund te gjej ndonje rruge te mesme ose do te mesohem me veshtrimet e cuditura te njerzve kur flasin me mua. Tani jam vertet kurioz te di se cila pjese e egos sime do te fitoje kete dyluftim ose me sakte triluftim ( valle mund te thuhet edhe keshtu?? ).
Brockulla si puna e ketyre qe po shkruaj tani vertet qe po me neverisin veten. whatever...

---

"Pershtatshmeria" eshte  lufta e  perditshme. Eshte  problemi  ekzistencial qe shtrohet tavolinave ne familje dhe degjeneron ne  llume filxhanesh kafeje qe kthehen  permbys per te parashikuar   fatin.  Ky eshte rezultati. Ka edhe nga ata njerez qe mendojne se fati  i tyre  shkruhet nga  llumi i kafes dhe se gjithe ardhmeria e tyre eshte brenda  nje filxhani qe shnderrohet  ne nje faltore dhe ne nje sfere  magjike qe te uleret ne fytyre “ te nesrmen tende”.   Keto jana ata, “njerezit” . Njerez te vegjel hesapi, qe i krekosen  vetes cdo dite para pasqyres dhe qe kerkojne  t’i shesin  dengla me pakice dhe shumice “viktimes” se pare qe pi kafene e mengjesit me ta . Keto jane ata . Njerezit e zakonshem. Ata te perditshmit , si kripa pa gjelle ,qe kur mundohesh ti kaperdish edhe ashtu sic jane ,  perberja e tyre te velet ne stomak dhe te vjen per te vjelle me pas......
  

Ai e shihte ne sy dhe mundohej te mbante nje te qeshur qe i vinte qe nga lukthi dhe e godste me ca shkulme te mbytura.

-Nje haber paske, i tha ajo duke i dhene fytyres nje shprehje seriose.

-Ehe, po tjeter?

-Mos ke ne familje nje njeri qe i fillon emri me "A". Ajo e dinte si dreqi qe nena e tij e kishte emrin Adelina, por sic kishin hyre te dy ne kete loje qe ne pamje te pare dukej pa kuptim, aq edhe po e terhiqte tani. Misteri edhe kur nuk ka hijet e tij te fshehta, perseri mbetet mister. A nuk kemi te gjithe nga pak supersticiozitet brenda nesh? Ajo e dinte qe edhe pse luante nje loje dritehije, perseri ndjente se dicka me shume se zbavitja e terhiqte drejt humnerave ku gelojne te panjohurat.

......

Era rend rrugeve si nje e cmendur qe perpiqet te kape cmendurine e vet per ta ndeshkuar per padrejtesine qe i ka shkaktuar. Autike, paranojake, halucinante dhe obsesive me duket vetja. E robotizuar nga tendenca perseritese dhe ricikluese e gjerave, e diteve me te njejtat karakteristika dhe vakte, e njerezve me te njejtat fytyra   te njejtat ngjyra . Dukem sikur jam shpellezuar ne menyre te modernizuar , ku per te permbushur nevojat  materiale mjafton karta kreditit  ,por nuk ka karte krediti qe te mbush boshellekun shpirteror qe ndjen.                                    
Jam nje  brum  malli qe pret te perpunohet . 
Dua  te me kthehet gjithcka  kam dhene kesaj dite me ere te cmendur, ku ndihem e dhunuar  nga perkedheljet e  saj te etshme  dhe shfryrese instiktesh te renduara.
Dua te me rikthehen mendimet qe me rrembyen kuajt e heshtur te kesaj ere.
Dua gjithcka timen. Nuk do t’I dhuroj asgje askujt me. Jo , nqs  cdo investim i imi me kthehet me negativizem dhe ndjenja trishtimi. Lotet nuk i meriton askush, as njeriu qe do. Trishtimin tend nuk e meriton askush, sepse ai vetem ty te ngarkon , te konsumon  dhe te mund.

“……Ho perso le parole …oppure sono loro che perdono me…….”

34

Nuk e di cfare me terhoqi tek ai femije. Ndoshta fakti qe nuk para shihen femije atje poshte, ne boten e nendheshme. Njerezit preferojne ti mbajne femijet ne siperfaqe, pa i perzjere me psillekun e asaj metroje te vjeter. Por ja qe ai femije ishte aty dhe me qetesine e tij me terhoqi vemendjen. Me pelqeu si sillej, mu duk sikur e njihja prej kohesh, madje mu duk se me ngjante. Dhe keshtu duke shtyre kohen boshe te transportit publik po vrisja mendjen cfare kishte te ngjashme me mua. Jo, prit! Me sakte duhet te gjeja me cilen femer do kisha perzjere gjenet sikur ai femije te ishte imi. Stacionet kalonin dhe mendimet perkundeshin nga bota reale tek bota imagjinare. Nga mamaja e atyshme qe i kushtonte teresisht vemendjen qenies se saj, tek mamaja teorike qe doja ti gjeja per veten time... nga tentativat per te mos ngulur shikimin gjate, tek prapanicat e njerezve qe me detyronin te zgjasja koken me lezet. Ne fund e gjeta. Nje cast unik, nje "eureka" prej matematicieni qe kupton gjithshka.

Ishin buzet. Ato buze mund i perkisnin vetem nje femre. Vetem gjenet e saj dhe te miat do krijonin ate fenotip. Madje ishte bashkimi perfekt, kesaj rradhe jo me ciltersine prej patoku kryenec, por me permbledhjen e urtesuar qe prape nuk linte dyshim per linjat gjenetike. Pak stacione me tej zbrita. Nuk e di nese isha i kenqur sepse mbarova pune me tunelet e piseta apo sepse zgjidha ekuacionin tim mendor. Di vetem qe ato caste vazhdojne te me shoqerojne ne jeshilellekun pranveror te siperfaqes, ku femije ka plot, por tashme jane larg ekuacioneve perkundese te atij momenti ndjesie.

Dera troket me force prape e prape. Shikoj oren. Eshte akoma shpejt per te ndrshuar turnin ndaj pa pike deshire cohem nga krevati.Me koken qe rendonte me shume se guri i Sisofosit capitem te hap deren. Avitem me pertese duke u bere gati te mallkoj gjithkend qe do te ishte nga ana tjeter e asaj dere dhe qe nuk po pyeste per deshiren time per te fjetur prej te cmenduri per te fjetur mbas ores 6 te mengjesit. Dera vazhdonte te trokiste dhe me dukej se nga momenti ne moment do te rrezohej ne toke per tu bere cope e therrime, por kjo natyrisht qe nuk po me bente te nxitoja. E hap. Nje marsian i veshur me kostum ngjyre kali po perpiqet te me thote dicka. cfare?! Ferkoj syte. Prit. Nuk qenka marsian. Qenka nje njeri i veshur sikur do shkoje ne zone te kontaminuar nga ndonje virus vdekje prures. Mendimi i fundit me kthejlloi, dmth aq sa mund te kthellohesha ne ato momente. Tingujt filluan te kthelloheshin dhe te shnderrohen ne fjale.
"Nuk e dinim qe kishte njerez keto. Po behesha gati te ikja. Nuk kemi kohe. Ju lutem, duhet te vini me mua ne kete moment. Cdo minute ketu eshte rrit probabilitetin e infektimit." Pashe nga vetja. Isha akoma ne te mbathura.
"Po vishem" thashe me ne fund dhe u bera te nisem drejt karriges te gjej pantallonat, por nje dorashke e zeze me kap per krahu dhe me terheq pas vetes.
"Nuk keni kohe." dhe me keto fjale e gjeta veten duke zbritur neper shkalle me te mbathurat e mija. Korridoret ishin te mbushura plot me vellezer binjake te mikut tim te ri qe me zgjoi nga gjumi. Te gjithe dukeshin te mbytur ne pune duke u vertitur lart e poshte me njeqind aparate te ndryshme te cilat i drejtonin lart e poshte ne heshtje.
Pa me thene asnje fjale apo shpjegim me hodhen ne nje cader plastike dhe filluan te me sperkasin nga te gjitha anet me nje lloj kimikati te lengshem i cili sic mesova me vone ishte nje lloj substance organike e lengshme qe lidhte nikelin. Nuk e dija qe nikeli qenka toksik ne forma te caktuara dhe bile goxha i rrezikshem per jeten. Mbasi dushit te pare mu desh te bej nje dush tjeter per tu shpelare nga dushi i pare. Dhe me ne fund mbas 30 min sperkatjesh dhe te teshtirash, miqve te paftuar ju mbush mendja qe nuk isha me ne rrezik per jeten. Po dridhesha nga te ftohtit duke u perpjekur te thaj veten sadopak me nje peshqir te vockel qe me zgjaten si per lemoshe, kur me ne fund dikush me zgjati nje batanie dhe nje kafe. Aq thjesht ai person ishte shnderruar neheroi im dhe e dija qe edhe nqs ky person do te me peshperiste ne vesh qe kisha vetem dy jave per te jetuar, perseri kisha per ta falenderuar. Ne ato momente po me vinte vertet keq per veten. Isha gati lakuriq, qull nga nje kimikat qe nuk e kisha idene akoma se cfare ishte, me koken qe me rendonte nga alkooli i nje nate me pare dhe gati po kthehesha ne blu nga i ftohti. E gjitha kjo mbasi vendosa ta kaloja naten ne laboratorin e shkolles dhe jo ne shtepi. Cuditerisht truri filloi te llogarite ne detaj probabilitetin qe dicka e tille te ndodhte. Mallkova veten dhe fatin tim. Nuk e kisha dhe aq problemin se mund te vdisja por qe dicka e tille te ndodhte ne mengjes heret. Duket sikur jeta ka vertet nje sens humori teper acarues per mua, mbasi gjera te tilla duket sikur jane te llogaritura deri ne me te imtin detaj. Ndoshta nuk eshte jeta ajo qe ben keto gjera. Ndoshta eshte vdekja. Ndoshta eshte ajo qe zgjedh momentet me acaruese dhe te pakuptimta per te te marre me vete. Ashtu ne mbathjet e tua te preferuara me nje smile face te madhe te verdhe mbrapa. Mbasi si duket nuk mjaftojne me forcat e natyres bashke me te gjitha luftrat, urine, semundjet per te shfarosur mjaft njerez nga ky rruzull per te arritur balancen e ciklit jetesor, por si duket vdekjes i duhet te perdore menyra te tilla tinzare qe ne oret e para te mengjesit. Nje valvul jo e shtrenguar deri ne fund, ligjet e termodinamikes, kundershtimi im i vendosur per te mos zbatuar disa rregulla te thjeshta sic eshte te nenshkruash emrin ne hyrja pikerisht per raste te tilla dhe udhetimi mbaron ketu.

Perseri para dritares. Perseri me cigare ne goje. Gjithcka ndjehet si dejavu, por sot dua ti thjeshtezoj gjerat dhe jo ti ngaterroj me teper, ndaj kujtohem menjehere qe eshte jeta ime monotone dhe fakti qe une jam teper i parashikueshem ne veprimet e mija ato te cilat luajne lojra te tilla ne mua. Shpenzoja shume kohe para dritares duke zhibruar cdo detaj te panorames monotone qe mund te pushtosh prej ketu. Dhoma ime nuk me pelqente. Teper e thjeshte, e organizuar per te qene e rehatshme dhe jo interesante me shtynte te kaloja me shume kohe para dritares, duke pire cigare apo kafen e mengjesit. Nuk e di cfare kerkoja nga gjithe ato veshtrime perjashta. Rrjeshtat me makinat e parkuara te komshinjve te mi prej te cileve njihja vetem nje, rruga e asfaltuar qe te conte ne autostrade, nje seri apartamentesh te reja ne ndertim e siper dhe fusha e golfit atje ne fund nuk paraqisnin asgje interesante per te justifikuar kohen e shpenzuar atje. Nje nate kur po analizoja disa prej veprimeve te mija "te cuditshme", u sterhollova aq shume sa munda te arsyetoj qe ne ato veshtrime kerkuese po prisja te shikoja nje materializim te nje te fshehte akoma te pazbuluar brenda vetes te cilen nuk e dija qe egzistonte atje. Por sot nuk po me dukej dhe aq llogjike si ide, bile dhe arsyetimi qe kisha ndjekur per te arritur deri ne ate konkluzion, po me shfaqte plot te meta dhe pika ku nuk mbahej fare. Ndaj e hodha tutje si ide dhe kete rradhe vendosa ti pergjigjem vetes vetem me nje "tip kerkues" prej vetes pa deshiren per te menduar se cfare dreqin po kerkoja.
Nga televizori u degjua nje ze qe thote "nje enderr e vertete per te gjithe amvisat". Keto kohet e fundit kisha degjuar jashtezakonisht fjalen enderr te perdorej si nje lloj hamuleti qe te sjell fat apo si nje lloj qetesuesi natyror i cili po zevendesonte cajin kamomil. Ndoshta isha thjesht une i cili ishte bere tashme me i ndjeshem ndaj kesaj fjale per nje arsye tjeter te panjohur per mua, duke ndryshuar te filtruesit e mi mendore te cilet kapnin tani fjalen "enderr" dhjetra here ne dite. Amerika gjithmone ka qene vendi i nje shansi te dyte, vendi ku enderrat behen realitet. Te pakten keshtu mendonin te gjithe emigrantet qe i largoheshin kontinentit plake se bashku me rruget qorre apo fatkeqesite qe i kishin sjelle ketu. Tani po kuptoja se si ndjeheshin te gjithe ata njerz te paketuar neper anije si sardele kur shihnin pishtarin e ngritur te Statujes se Lirise prej se largu. Dhe enderra ne gji fillonte te ndizej dhe te ngrohte gjoksin, duke rrezatuar besim dhe vendosmeri ne cdo qelize apo embrion mendimi. Po sot? Sot mjafton te ndezesh televizorin per te gjetur cdo dite nje "enderr amerikane" e cila prodhohej ne formate te ndryshme nga korporatat e detergjenteve lares, shitesit e makinave, krijuesit e shprehjes "ulje cmimi", hollywood-i bile dhe vete qeveria cdo dite nga nje e re.
Papritur po ndjehem i lodhur dhe bosh. Cdo veprim qe bej me duket sikur e kam pare ne ndonje telenovele, cdo vendim qe marr me duket si i marr prej ndonje formule te gatshme nga ato qe shiten neper libra te Dr Phil apo Oprah. Me duket vetja i vogel dhe i katagolueshem, vetem nje mi eksperimental qe vertitet neper labirinth duke ju pershtatur ne maximum probabilitetit te krijuar me pare nga shkencetaret. Enderrat e mija nuk qenkan me timet?! Valle qe kur kam lindur jam stervitur per te menduar dhe enderruar ne kete fare menyre nga nje babysitter i quajtur "televizor"?
Por sot dua ti thjeshtezoj gjerat dhe jo ti komplikoj me teper ndaj capitem ngadale dhe shtyp butonin off te televizorit. Shtrihem ne krevat dhe i ngul syte tavanit. Me ne fund i qete, vetem nen lekundjen e mendimeve te mija.

A feeling of hopelessness resides within my soul every so often for as long as i can remember, that now has become like an addictive sleeping pill, its kind of relaxing, in silence with a strange reflective smile that might even fool one into thinking, look it this happy idiot! 

Nuk e kuptoj perse ndjejme nevojen per te thene te ashtuquajturat "genjeshtra te bardha". Gjithmone ndjehem keq mbasi kthej kurrizin "viktimes". Shpesh me vjen te kthehem me vrap dhe duke i zene per menge ti them: me vjen keq, por genjeva pak me pare. Bile ka patur raste qe dhe e kam bere kete pune. Me kujtohet njehere kur po flisja me nje shoqen time te vjeter. I premtova dicka qe e dija qe nuk mund te kryeja. Mbas 5 min i penduar i kerkova falje dhe i rrefeva pamundesine time per te mbajtur ate premtim. "E di" me tha. "Megjithate ishe mire ta degjoja te dilte nga goja jote edhe pse si genjeshter."

Eshte teper interesante se sa i papritur mund te jete nje njeri. Megjithese jemi qenie qe funksionojme me mire ne nje lloj monotonie mekanike ( te pakten trupi yne po ) ndodh qe shperthejme ne disa episode te padeshifrueshme te cilat me vone na perfaqesojne per gjithe jeten. Genjeshtra te bardha! Fryt i fshehur i pasigurise e cila ka shtrire tentakulat e saj ne vete thelbin e egzistences se races humane duke e kamufluar veten si aparat mbrojtes, vetmohim i realitetit apo superndjeshmeri ndaj tjetrit. Te gjitha keto te mbeshtetura nga nje dore e mire fati kane rritur mjaftueshem fishat tona ne tavolinen e kumarit per te na siguruar qe jane rruga e drejte per te arritur finishin.
Pffff Pune e madhe...