Tashme spektakel me i rendesishem eshte nxjerrja ne TV e njerezve anonime qe s'kane bere asgje, te cilet mundohen te behen dikushi, te mesojne nje profesion, te kercejne, te kendojne, te gatuajne, te gjejne veten. Ku kane shkuar njerezit e vertete? Sa larg TV duhet te shkojme qe ti gjejme? Ku jane ata qe para kamerave prodhojne e nuk mesojne. Mahh... mjafton simulacioni qe ne te identifikohemi me tentativen e tjeterkujt per te dale nga mediokriteti.
Ndoshta kjo eshte menyra per te sjelle me prane artit njerezit e thjeshte. Por mbetet fakti se kenaqemi me iluzionin me shume sesa me realitetin.
Programe qe kane krijuar imazhe te ca shqiptareve famoze, pseudo-vipa. Pikerisht keto programe qe jane funderrina e kultures italiane. Ne menyre qe funderrimi te behet edhe pjese e kultures shqitpare, qe tashme kujton se bota niset ne menyre funderrore dhe mbaron po aty. Kusuri eshte sfond. Sfondi i nje Italie te paperfunduar, e bojatisur me pahir per te prere shiritin e deshires inaguruese per te qene "qualcuno che conta". Nje shtet i tere i bazuar ne borxhe publike astronomike, vetem e vetem qe te konsiderohet "qualcuno che conta" neper bote. Nje shtet i bazuar ne te njejten psikologji te Amici dhe Grande Fratello-s.
Hehhh
