"E ula deren e garazhdit? Po bombulen e grilles e mbylla? Epo si nuk mbaruan keto te uruara ene te palara. Duhet te pakten ti shpelaj dhe ti fut ne pjatalaresin. Po qeni doli ne kopesht te beje shurren? E di qe edhe une duhet te bej shurren per vete... Sikur jam ca i dehidratuar, shume te erret e paskam ngjyren e urines. Neser duhet te vrapoj te pakten 3 mile..." mendimet e darkes nuk jane dhe aq te larmishme sa do te desha te pranoja.

Shiu mbush ajrin e nates me njeqind nuanca dhe mushkerite zmadhohen vetvetiu. Gjoksi ulet dhe ngrihet disa here dhe e perditshmja tretet larg. E ndjej qe dicka eshte ndryshe dhe mbyll televizorin. Hap grillen e dritares dhe mbeshtetem ne kolltuk. Veshtrimi me tretet jashte ne siluetat e cative te komshinjve tek ndricohen nga flashet e rrufeve. Koha ngadalesohet kurse e gjithe bota hesht. Qetesia me mpreh shqisat dhe pakuptuar se si e gjej veten duke pergjuar... valle cfare? Jeten?! Nuk e di. Nje ortek kujtimesh me shkund papritur dhe tani me nevojitet nje gote. Cohem dhe i avitem banakut. Shishja e skocit eshte bosh. Xhin atehere. Mbas akullit dhe limonit shtoj ca kokrra kafeje. Nate me shi, erresire dhe xhin me kokrra kafeje. E kaluara derdhet ne trurin tim me harbutshem se sa litaret e shiut perjashta ne erresire. Gota boshatiset me dy te ngritura dhe syte treten diku ne hapesire perjashta dritares. Tani ndihem nje "old soul" dhe qetesia me behet armiku kryesor. Jazz for this old soul dhe tingujt e basit, kitares dhe pianos luajne me kujtimet e lokaleve, bisedave, puthjeve te adoleshences. Dhe shiu... shiu vazhdon te bjere ne kujtimet e mija dhe perjashta.
Nje dore ne shpatull me sjell ne vete disi. Ngre syte. Eshte gruaja ime. Ne doren tjeter ka nje gote tjeter xhini plot. Me shikon ne sy dhe duke buzeqeshur me zgjat goten plot. Une nuk them asgje vetem i ngul syte, sikur perpiqem te regjistroj cdo detaj ne kujtese. Thelle brenda meje uni im e di qe ky moment eshte shume i rendesishem per nje fare arsyeje te pakuptueshme prej meje tani.
E kaluara eshte pjese e cdo nate me shi. Nates kur erresira amplifikon gjemimet e rrufeve dhe heshtja lekund telajon e realitetit, vetem nje shpirt qe ashtu pakuptuar se si kupton nuancat me absurde te qenies tende mund te te beje te ndihesh se ne kete bote ka nje vend per ty.

Shum e bukur Ing-u. Bravo.

Uroj nje dore te me sillte nje gote me vere tani . Bukur ingmetalboy

Ka dite qe bie ne gjume duke degjuar nje playlist te vecante qe me ndihmon te futem ne disa enderra "lucide" te cilat i japin mundesi trurit te germoje tunele te vjetra te mendimeve dhe memories. I gjithe informacioni qe vjen nga te dyja anet e trurit (imagjinata dhe racionalia) perplaset dhe fishekzjarret e krijuara bejne per ca vallezime mendore per tu marre mesysh.
Thone qe neqoftese ndryshon menyren se si enderron, mund te ndryshosh karakterin. Dhe ne fakt nje prej efekteve te ketyre "udhetimeve mendore" eshte nje lloj gjendje qetesie gati acaruese per njerzit rreth e rrotull meje. E keqja eshte se truri me eshte lodhur jashtezakonisht shume. Si duke nuk mund te clodhet dhe te lundroje rreth e rrotull kerthizez se realitetit.
Valle do ti rikthehem ketyre rrjeshtave nje dite? Valle do te cudit veten dhe duke kruar koken do te pyes pa ze "cfare dreqin pija ato kohe?". Kush e di. Ndoshta gjithcka qe ndjej tani do te me rikthehet serisht e shumfishuar prej se kaluares.
Valle eshte cdo rrjesht i shkruar nje lloj kapsule kohore e cila mund te hapet vetem prej autorit dhe atyre qe mund te riorganizojne valet shpirterore me ato te shkrimtarit?
I need to take a shower and sleep. It is late... again.

Ishte nje nga natet celestiale ku nje te shohe me dhjetra meteore tek shkeputen dhe bien ne humbesiren e nates me sy te lire. Ata te dy, nje batanije, nje shishe whiskey dhe qindra trupa qellore qe shkaterroheshin prej renies se lire. Nata ishte e ftohte dhe ajri i fresket, dallget e oqeanit vetem shumfishonin qetesine e botes rreth e rrotull tyre. Natyra flinte dhe dritat e qytetit ishin atje larg. Mori fryme thelle dhe ngriti shishen. Keto momente vijne vec se nje ose dy here ne jete nqs je me fat. Gurmazi u hap dhe lengu reshkiti brenda tij pa e bere te dridhej hic. Vetem kur ndjeu dicka te rrjedh anash faqesh ndaloi se piri.
"Eh mos e perqafo nje te uruar" zeri i saj dembel dhe pak i gervishtur te bente te mendoje se sa ishte zgjuar nga gjumi, por ai dinte me mire se sa te mendonte ate. Si nje mace qe shtriq gjymtyret dale nga dale ajo i shkeputi duart prej mezit te tij dhe i ngriti lart.
"Dua te kap nje syresh duke rene dhe ta mbledh ne grusht". tha duke i mbledhur duart se bashku ne nje sfere.
E pse jo? Ne kete nate gjithcka dukej e mundur. Per nje moment ishte i sigurt qe ajo mund te hapte duart dhe ne pellemben e saj nje yll i vogel sa nje xixellonje do te vazhdonte te digjej dhe te shperhapte nuancat e fundit te drites para se te shuhej nje here e pergjithmone. Por kur ajo i hapi duart ato ishin bosh dhe ai gati u ndje pak i zhgenjyer. E cfare po mendonte, sigurisht qe ishin bosh, por e verteta ishte sa e gjithe bota dukej sikur kishte vendosur ti tregonte nje ane te vecante atij sot dhe bukuria e saj ishte thelbi i kesaj operete krijimi. Vertet qe qielli ishte i kthejllet dhe reflektimi i henes se plote ne oqeanin e qete vaj ndriconin naten me shume se zakonisht por ai nuk mund te kuptonte se si syte e saj shkelqenin me nje lloj drite gati te mbinatyrshme.

Sa nete kishte lutur qe ata sy te shihnin ate? Sa here valle? Dhe pa kuptuar as vete se si papritur u ndjeh me i vetem se kurre. Nje endacak ne nje oqeani qe zgjohet ne mes te nates prej detareve te anijes duke e flakur ne uje.

Me xhin e uiski, e ktheu nje xixellonj qiellore ne femer ky! Lere pastaj ta ktheje me raki, do i mbushet krevati plot me yje lozonjare te embla!