Per dashurine ne pergjithesi mendoj qe nuk le vend per justifikime. Njeriu do me zemer dhe jo me logjike. Per veprimet dhe zgjedhjet ne jete njeriu perdor mendjen (se sa e merr parasysh dashurine kur ben zgjedhje ne jete eshte dicka tjeter).
Ndersa per kete rastin qe permend ti po me vjen keq. Nuk e kuptoj se si nje njeri mendon se po ben zgjedhjen e drejte duke marre ne qafe personin qe e dashuron (qe e mban te lidhur pas vetes), personin qe martohet me te (qe nuk e do), femijet e ardhshem qe do rriten ne nje familje me probleme dhe se fundi veten. Dhe perse krijon gjithe kete? Sepse nuk eshte aq burre sa ti tregoje prinderve te vet qe ka arritur moshen dhe pjekurine te vendosin vete per njeriun me te cilen do ndaje jeten.
Nejse, halle halle kjo dynja!
ps. juve plase per pak diskriminim te gjinise mashkullore ti
