Forumi Horizont (http://www.forumihorizont.com/index.php3)
- Ditari (http://www.forumihorizont.com/forumdisplay.php3?forumid=179)
-- flash (http://www.forumihorizont.com/showthread.php3?threadid=4777)

I dont get it

Cfare s'kupton ?

Se nuk pertoj ta shpjegoj.

It was bot about you... It was flash

Citim:

---

Po citoj ato që tha Endri
too bad disa njerez nuk e kuptojne kete duke lenduar veten e tyre e te tjere. po me mire vone se kurre. (e kam fjalen per selflessness)

---

Paradoksi i kohës sonë është se ne kemi më shumë njohuri, por më pak durim dhe tolerancë;
Autostrada të gjera, por pikëpamjet të ngushta.
Ne shpenzojmë më shumë, por ndjehemi te varfer, kemi mundesi të blej më teper, por kenaqemi më pak. Ne kemi shtëpia me të madhaja, por familje më të vogla, plus komodite por më pak kohë.
Ne kemi më shumë arsim, por botekuptim te vogel, më shumë ekspertë, por më shumë probleme, medikamente me shume, por më pak lehtesime.

Ne kemi shumëfishuar pronat tona, por kemi humbur vlerat tona. Ne flasim shumë, dashurojme shume pak, e urrejme shpesh.

Kemi mësuar të sigurojme jeten, por jo ta jetojme ate. Ne i kemi shtuar vite jetës por jo jetë viteve.
Ne kemi shkuar deri në hënë, por e kemi te vështirë te kalojne ne anen tjeter te rruges ku jetojme per takuar komshiun e ri.
Ne kemi pushtuar kozmosit jashtë, por jo kaosit tonë të brendshëm. Ne bëjmë gjëra të mëdha por jo per mirë. Ne kemi shëndet më shumë, por kemi ndotur shpirtin. Ne njohim atomet por jo paragjykimet tona. Kemi shkruar më shumë, por kuptojme më pak. Ne planifikojmë më shumë, por realizojme më pak. Ne kemi mësuar të stresohemi me shume, por jo te durojme. Ne ndërtojmë kompjutera për më shumë informacion për me shume komunikim por ne komunikojmë pak e më pak.

Ne jemi në epokën e ushqimeve të shpejta, por tretjeve të ngadalta, ne epoken e njerëzve të mëdhenje, por personaliteteve të vogla, fitime rekord por marrëdhënive siperfaqesore.

........

Mos harroni, se jeta nuk matet me numrin e frymemarjeve qe bejme, por me momentet qe na e ndalojne ate...

Thirst Poem from Mary Oliver

....on a rainy day



(Simple and profound)

Ku lexova kete pjese disa jave me pare, mu duk sikur cdo gje mund te arrihet kaq lehte, dhe madje hyrje te reja, ide qe pickojne trurin.

Don't worry,
sooner or later I'll be HOME
Red-cheeked from the roused wind
I'll stand in the doorway
stamping my boots and slapping my hands
my shoulders covered with stars

Citim:

---

Po citoj ato që tha Morfine
Paradoksi i kohës sonë është se ne kemi më shumë njohuri, por më pak durim dhe tolerancë;
Autostrada të gjera, por pikëpamjet të ngushta.
Ne shpenzojmë më shumë, por ndjehemi te varfer, kemi mundesi të blej më teper, por kenaqemi më pak. Ne kemi shtëpia me të madhaja, por familje më të vogla, plus komodite por më pak kohë.
Ne kemi më shumë arsim, por botekuptim te vogel, më shumë ekspertë, por më shumë probleme, medikamente me shume, por më pak lehtesime.

Ne kemi shumëfishuar pronat tona, por kemi humbur vlerat tona. Ne flasim shumë, dashurojme shume pak, e urrejme shpesh.

Kemi mësuar të sigurojme jeten, por jo ta jetojme ate. Ne i kemi shtuar vite jetës por jo jetë viteve.
Ne kemi shkuar deri në hënë, por e kemi te vështirë te kalojne ne anen tjeter te rruges ku jetojme per takuar komshiun e ri.
Ne kemi pushtuar kozmosit jashtë, por jo kaosit tonë të brendshëm. Ne bëjmë gjëra të mëdha por jo per mirë. Ne kemi shëndet më shumë, por kemi ndotur shpirtin. Ne njohim atomet por jo paragjykimet tona. Kemi shkruar më shumë, por kuptojme më pak. Ne planifikojmë më shumë, por realizojme më pak. Ne kemi mësuar të stresohemi me shume, por jo te durojme. Ne ndërtojmë kompjutera për më shumë informacion për me shume komunikim por ne komunikojmë pak e më pak.

Ne jemi në epokën e ushqimeve të shpejta, por tretjeve të ngadalta, ne epoken e njerëzve të mëdhenje, por personaliteteve të vogla, fitime rekord por marrëdhënive siperfaqesore.

........

Mos harroni, se jeta nuk matet me numrin e frymemarjeve qe bejme, por me momentet qe na e ndalojne ate...

---

A calling...

Deep abiding joy is available to anyone who learns the secret of pursuing every task with energy & dedication as though it were a calling. (Thomas Kinkade)

My calling do pershkruhej me mire ne fjalet e William Wordsworth qe thote: ......the harvest of a quiet eye........

Shiko paradoksi i fundit tek mua

eshte pak qesharak, pak per te ardhur keq, luhates.
Sa shume i admiroj njerezit qe me frymezojne, me ide te reja, dhe jo vetem me ide dhe pikeveshtrime te reja, cliruese por edhe qe veprojne mbi keto ide dhe parime sikur jeta e tyre te verej tek keto te fundit. A man of his word and a woman of her word and there's gonna be nothing that will change that,NOTHING, no matter how much you are threatened by people,even the dearest in your heart.
Ky vizion, i tille person ne karkater kam dashur dhe dua te imitoj, me gjithe force dhe zemer, por.....kur vjen puna qe ne nje rast shume sfidues me duhet te tregoja fabriken e premtimeve te mia, prej ndjeshmerise ( sensitivity) ula standartin. Premtova dicka me gojen time qe nuk e mbaj dot, nuk mbaj dot nje premtim qe dhashe.
A ti ve fajin trysnise qe ndjeva?
A ti ve fajin loteve ne fytyrat e tyre qe me ben te kem meshire?
A ti ve fajin dobesise sime kur shoh njerez qe vuajne?
They are excuses. Asnjeri s'e ka fain pervec meje dhe fjaleve te mia qe aprovuan dicka qe une e konsideroj 'te tmerrshme.'

Me duhet te ribej ate qe prisha me nje fjale te vetme edhe pse do me kushtoje shume.
Frika, asnje arsye tjeter, frika e pasojave nqs do thoja 'JO' me con ne reflektimin e gjerave.
I am torn, but I need to step out of my cowardice, NOW!!!!