Regjistruar: 02/09/2006
Vendbanimi: .
Mesazhe: 12531

Nuk e di nqs kane mbetur ndjenja te mirfillta emocionale tek ne. Jemi kthyer ne qenie te industrializuara dhe vrapojme kudo me celularin, Ipod-in  dhe laptopin pas vetes sikur te ishin mjete "shpetimtare" dhe pa te cilat nuk bejme dot. Dalengadale po futemi ne rrethin e sermadh te se pergjithshmes ku aty sheh vetem njerez qe vrapojne te shyre nga zhavarina mengjesi, sheh njerez tek shkojne ne pune apo ne shkolle me Ipod  ne vesh , sheh njerez qe ne lokal hapin laptopin per te kontrolluar adresat apo per te bere dicka qe e shkeput ate nga relfketimi dhe meditimi per veten dhe mbi veten , dhe qe nuk e lejon te shijoje ate moment qetesie me nje caj perpara ne shoqerine e njerezve qe i do. Jemi larguar nga kenaqesite e verteta ,nga ato qe duhen ruajtur sepse ato jane te vetmet qe do kujtojme kur te plakemi. Kur te plakemi asnje nuk do te  kujtoje se ca ngjyre a ca marke apo sa Gb e kishte Ipod-in, lptp apo celin , por do kujtoje ato momente kthjellimi  dhe qetesie qe i ka kaluar me njerezit e zemres, drekat dhe darkat familjare, ate ndjenje te vecante dhe unike qe te jep shtepia jote.

Pikerisht keto mendime po me vertiteshin dje ne mendje teksa po pija  nje caj me dy miket e mia dhe teksa po mundohesha te gjeja disa momente qetesie shpirterore per te vleresuar me shume gjithcka kam. Por jo gjithnje arrin te marresh ate te cilen mundohesh te kerkosh kur gjysma e njerezve qe jane te pranishem aty jane me laptop perpara  , me ipod apo celular ne vesh.

Pa e kuptuar po futemi ne kete makine grirese (me deshiren tone) dhe po e lejojme ate pak nga pak te na grije kockat dhe shpirtin.

__________________
.

Modifikuar nga Katilesha datë 21/01/2009 ora 16:32

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar

   ingmetalboy

Regjistruar: 06/12/2004
Vendbanimi: wherever I may room
Mesazhe: 1008

Ne fillim desha vetem ta perfshija per beli dhe tja merrja frymen me nje te puthur, por ky mendim kaloi vetem tangent ne koken time. Mendimi i dyte qe me beri te heshtja per disa sekonda ( gje qe mua rralle me ndodh ) ishte nje lume fjalesh qe desha te zbrazja nga shpirti per ti treguar se cfare po ndjenja ne ato momente apo per te shperthyer ne pershkrime dritheruese te drites qe fytyra e saj ndriconte brenda meje. Dhe nuk ishin pak. Koka me gumezhinte si hoje bletesh, por nuk guxoja te hapja goje. Ndoshta mbasi asgje nuk me dukej e denje per te thene ne ate moment. Mbas disa sekondash ( apo edhe minutash ) qetesie kuptova qe duhet te beja dicka. Por cfare? Papritur vetja mu duk shume i vogel dhe i padenje. Gjunjet filluan te me dridheshin dhe qafa mu mbush me buleza djerse te ftohte. Cudi. Me dukej sikur duhet te kishte ndodhur nje gabim dhe dikush do te kercente prej ndonje kacubeje dhe te me tregonte qe ishte vetem kamera e fshehte dhe gjithcka ishte vetem nje loje. Gjithcka ishte teper perfekte per te qene e vertete dhe une ... hmm ... le te themi qe une jam komplet e kunderta e perfektes. Por ajo vazhdonte te qendronte atje para meje dhe nuk po ikte dhe as nuk po qeshte. Asnjehere nuk isha ndjere aq afer nje njeriu sa ne ato momente. Valle?! Jo! Budallalliku im nuk njeh te fund. Por duhet te beja dicka, nuk mund te qendroja pa levizur per nje ore te tere megjithese do te desha te mund te humbisja ne ate moment per gjithe pafundesine. Une dhe ajo duke fiksuar pllakat e trotuarit. Shkunda ato mendime dhe u rifokusova ne mendimi qe duhet te thosha dicka ne ato momente. Gjithe jeten time nuk me ka pelqyer te prisja per dicka, ndaj dhe isha shnderruar ne mjeshter i arsyetimeve te kota per te mbushur mendjen te tjereve per te patur ate qe desha sa me shpejt. Por kete rradhe cuditerisht nuk desha te ngutja asgje. "Do te pres" mendova, " Le ta bejme dicka ashtu sic duhet".
Zgjata doren dhe e kapa per dore. I shtrengova doren dhe e pashe ne sy. Syte thane gjithcka dhe u nisa per ne shtepi me zemren me te lehte se kurre dhe mendjen qe po me leshonte xixa si nje cunak qe sapo kishte zbuluar se cfare ishte dashuria.

__________________
"Just because some of us can read and write and do little math, that doesn't mean we deserve to conquer the Universe."- K. Vonnegut

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar

Regjistruar: 27/11/2007
Vendbanimi: EU
Mesazhe: 8928

Citim:

---

Po citoj ato që tha ingmetalboy
Ne fillim desha vetem ta perfshija per beli dhe tja merrja frymen me nje te puthur, por ky mendim kaloi vetem tangent ne koken time. Mendimi i dyte qe me beri te heshtja per disa sekonda ( gje qe mua rralle me ndodh ) ishte nje lume fjalesh qe desha te zbrazja nga shpirti per ti treguar se cfare po ndjenja ne ato momente apo per te shperthyer ne pershkrime dritheruese te drites qe fytyra e saj ndriconte brenda meje. Dhe nuk ishin pak. Koka me gumezhinte si hoje bletesh, por nuk guxoja te hapja goje. Ndoshta mbasi asgje nuk me dukej e denje per te thene ne ate moment. Mbas disa sekondash ( apo edhe minutash ) qetesie kuptova qe duhet te beja dicka. Por cfare? Papritur vetja mu duk shume i vogel dhe i padenje. Gjunjet filluan te me dridheshin dhe qafa mu mbush me buleza djerse te ftohte. Cudi. Me dukej sikur duhet te kishte ndodhur nje gabim dhe dikush do te kercente prej ndonje kacubeje dhe te me tregonte qe ishte vetem kamera e fshehte dhe gjithcka ishte vetem nje loje. Gjithcka ishte teper perfekte per te qene e vertete dhe une ... hmm ... le te themi qe une jam komplet e kunderta e perfektes. Por ajo vazhdonte te qendronte atje para meje dhe nuk po ikte dhe as nuk po qeshte. Asnjehere nuk isha ndjere aq afer nje njeriu sa ne ato momente. Valle?! Jo! Budallalliku im nuk njeh te fund. Por duhet te beja dicka, nuk mund te qendroja pa levizur per nje ore te tere megjithese do te desha te mund te humbisja ne ate moment per gjithe pafundesine. Une dhe ajo duke fiksuar pllakat e trotuarit. Shkunda ato mendime dhe u rifokusova ne mendimi qe duhet te thosha dicka ne ato momente. Gjithe jeten time nuk me ka pelqyer te prisja per dicka, ndaj dhe isha shnderruar ne mjeshter i arsyetimeve te kota per te mbushur mendjen te tjereve per te patur ate qe desha sa me shpejt. Por kete rradhe cuditerisht nuk desha te ngutja asgje. "Do te pres" mendova, " Le ta bejme dicka ashtu sic duhet".
Zgjata doren dhe e kapa per dore. I shtrengova doren dhe e pashe ne sy. Syte thane gjithcka dhe u nisa per ne shtepi me zemren me te lehte se kurre dhe mendjen qe po me leshonte xixa si nje cunak qe sapo kishte zbuluar se cfare ishte dashuria.

---

 

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar

Regjistruar: 21/02/2004
Vendbanimi: Utopial
Mesazhe: 2981

Citim:

---

Po citoj ato që tha Eishin-an Kati
Nuk e di nqs kane mbetur ndjenja te mirfillta emocionale tek ne. Jemi kthyer ne qenie te industrializuara dhe vrapojme kudo me celularin, Ipod-in  dhe laptopin pas vetes sikur te ishin mjete "shpetimtare" dhe pa te cilat nuk bejme dot. Dalengadale po futemi ne rrethin e sermadh te se pergjithshmes ku aty sheh vetem njerez qe vrapojne te shyre nga zhavarina mengjesi, sheh njerez tek shkojne ne pune apo ne shkolle me Ipod  ne vesh , sheh njerez qe ne lokal hapin laptopin per te kontrolluar adresat apo per te bere dicka qe e shkeput ate nga relfketimi dhe meditimi per veten dhe mbi veten , dhe qe nuk e lejon te shijoje ate moment qetesie me nje caj perpara ne shoqerine e njerezve qe i do. Jemi larguar nga kenaqesite e verteta ,nga ato qe duhen ruajtur sepse ato jane te vetmet qe do kujtojme kur te plakemi. Kur te plakemi asnje nuk do te  kujtoje se ca ngjyre a ca marke apo sa Gb e kishte Ipod-in, lptp apo celin , por do kujtoje ato momente kthjellimi  dhe qetesie qe i ka kaluar me njerezit e zemres, drekat dhe darkat familjare, ate ndjenje te vecante dhe unike qe te jep shtepia jote.

Pikerisht keto mendime po me vertiteshin dje ne mendje teksa po pija  nje caj me dy miket e mia dhe teksa po mundohesha te gjeja disa momente qetesie shpirterore per te vleresuar me shume gjithcka kam. Por jo gjithnje arrin te marresh ate te cilen mundohesh te kerkosh kur gjysma e njerezve qe jane te pranishem aty jane me laptop perpara  , me ipod apo celular ne vesh.

Pa e kuptuar po futemi ne kete makine grirese (me deshiren tone) dhe po e lejojme ate pak nga pak te na grije kockat dhe shpirtin.

---

__________________
Gjysma e asaj qe shkruaj ndoshta eshte e pa kuptimte per ju, por un e shkruaj qe gjysma tjeter te mund te arrije tek ju. FIRDUSI

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar

   ingmetalboy

Regjistruar: 06/12/2004
Vendbanimi: wherever I may room
Mesazhe: 1008

Valle te dehesh per te fjetur gjume eshte njesoj si ata qe marrin valium per te vjetur? Me pelqen te mendoj veten si nje person qe nuk beson ne ilacet e te sotmes, por i beson atyre popullore dhe pa piken e dyshimit zbraz kanacet e birres nje nga nje derisa syte te me mbyllen nga gjumi. Por nga ana tjeter ndjehem me patetik se sa shoku im i shtepise dhe vendosmeria e tij per te mos pastruar asgje ne shtepi. Ndoshta. Valle kush di me te vertete arsyet e kesaj bote? Bile me eshte mbushur mendja top qe kush thote qe kjo bote ecen perpara e bazuar ne disa rregulla te caktuar eshte i cmendur. Me cfare alogaritmi matematik, mbrekullie hynore, teorie alieneske apo hipoteze evolucioni mund te zbulohet arsyeja mbrapa pagjumesise sime kete nate? Ku qendron arsyeja e te cares qe kam ne fytyre prej briskut sot ne mengjes, apo te urrejtjes qe shoku im i dhomes ka per rregullsine, apo per krizen ekonomike qe bota ka filluar te zhytet pikerisht tani qe une do te mbaroj shkollen, apo per aksidentin qe ndodhi para disa ditesh dhe i kushtoi mikut tim jeten ???
Dikush me tha nje dite qe dredhija qendron ne te ... Me duket qe e harrova cfare me thane nje dite. Pse valle duhet te perdorim dredhi? Pse nuk ka rruge te drejta ku njerzit mund te shohin shkoqur ate qe kane perpara dhe te mund te ecin pa u rrezuar? Pse nje ecje ne kopesht shnderrohet papritur ne vrapim me pengesa? Pse pyetjet te bejne te ndjehesh me keq?
Te pakten keto budallalleqe me shtrydhen edhe piken e fundit te fuqise dhe gjumi po me rendon qepallat.
Victory!!!

__________________
"Just because some of us can read and write and do little math, that doesn't mean we deserve to conquer the Universe."- K. Vonnegut

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar

Regjistruar: 29/12/2007
Vendbanimi: ......
Mesazhe: 5021

pagjumsine e njoh shume mire inmgetalboy, vuaj nga kjo semundje e keqe gjithe jetes, kam nji filozofi per ket. sometimes i simply look up and around and say: fuck it!!!!! kur t'me kapi gjumi do flej, nganjehere shkoj shume kohe te gjate pa gjume, to the point of inasanity, ku e ndjej trunin duke dalur menc, duke kaluar pothuajse, dhe si nje mrekulli qe une s'e kuptoj vjen perseri ne vete!! ose ndoshta ka ikur dhe nuk eshte kthyer me!! ku ta di une!!!:p i still say, fuck it!!!

keqardhje per shokun tend qe paska humbur jeten...

te kesh shendetin se ilacin e gjumit e paske gjetur, birre:p

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar

Regjistruar: 02/09/2006
Vendbanimi: .
Mesazhe: 12531

Cuditerisht kam filluar te behem e ndjeshme ndaj cdo gjeje qe me rrethon. Perlotem menjehere. Me duket sikur shpirti eshte tejet i mbushur dhe po i zihet gryka. Ndjej se dua te shkruaj dicka por nuk mundem te hedh asnje rresht. Nuk arrij te perpunoj , te germezoj ato cfare bluaj brenda kokes time. Ndihem e mundur nga vetja! Ne momentet kur perlotem nga gjera krejt te zakonshme ndjej sikur  nje pjese e imja shkeputet  iken bashke me lotet.Dite pas dite me pas e ndjej  veten me te zhveshur, me te prekshme dhe me te atakueshme nga gjithcka dhe kushdo. Nuk eshte dobesi,eshte thjeshte "mosmbrojtje' e vetedijshme. Eshte nje deshire per ta lene veten te "lire" qofte edhe te "mundet" nga perballjet e castit,ndonjehere edhe rastesore. Eci rrugeve e shkujdesur, perpij ritmet e hapave te kalimtareve,mundohem te kaperdij brenda vetes  shabllonet e njerezve qe me vijne permes takimeve "sy me sy", dhe ne rezymene perfundimtare te dites arrij te e njeta pike: Ndjeshmeri e skajshme! Frikesohem me veten. Kjo nuk eshte nje shenje e mire per profesionin tim.

__________________
.

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar

Regjistruar: 25/02/2007
Vendbanimi:
Mesazhe: 76

Eshte per tu cuditur, njeriu shkonka pikerisht aty ku inatoset. Se marr vesh c'dreqin do, ndoshta, eshte kjo arsyeja negative nga e cila lind nje pozitive. S'me pelqejn gjerat qe duken komplet fals. Shoh shprehi siperfaqesore qe, si prestigjatore dy leksh, duken te arrira. Ma ha mendja se shumica as qe i ka menduar por, te marrur nga idjotesia e te shkruarit, perfundojn aty. Nje pjese as do i mendoj dhe pjesa tjeter, ajo derrmuese, kur ti shoh rastesisht, do kuicohet se kush shkruan pallavra te tilla. Me interesante behet pjesa shfletuese e cila, 24/7 dite, vazhdon, pa rreshtur, ti quaj budalliqe me brire. Dhe i jap te drejte. Ata e dijn, bashke me ne, se duhet me qene vetja, por dhe te qenurit kjo s’eshte e leht xhanem. Perpos kesaj, s'ka piken e sensit te luash yc me tre sa here do. O te gjithe o asnje. Dashje pa dashje aplikohemi si lojetare te rregjur e luajm pa qene nevoja e blokut te zi shenues. Lojetare rrethues ndikojn sinqeritetin e qenjes sone. Ata tentojn, ne poashtu, te mashtrohemi apriori, thjesht per te hakerruar terrenin e vyer, i zhvlersuar dita dites nga agjente pa zemer. E megjithate ne mbetemi koshient, e si te till as qe ja dijm kesaj. Filozofojm me parafraze, sipas qefit e interesit, “faji u perpjestoka ne "n" lojetare”. Mjafton kjo per ta bere justifikimin perfekt te humbjes. Humbje, e cila ne kohen me te madhe, mbetet rregjizura jetes, argetueses, ne skenat improvizuese. Edhe sikur te kerkoj nje break as qe do ja ndjem mungesen. Ka plote zevendes-idhuj te improvizimit, te cilet si bastard te ndryre ngriejn supet pa patur koken mbi. Skene e mallkuar nga detyrimi, ku realiteti, i vanitur per fajin e tyre, bene te gajasesh me lotet e nje vaji te madh.. E gjitha mposhtet prej ideve perverse te cilet u bekan pushtues skenografie. Falenderoj veten, qe u tjetersua si arbiter!

__________________
Dinjiteti njerezor permban karakteristiken e te qenurit i munguar pikerisht aty ku mendohet se eshte i shfaqur, dhe te shfaqet pikerisht aty ku eshte i munguar.

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar

Regjistruar: 21/02/2004
Vendbanimi: Utopial
Mesazhe: 2981

Citim:

---

Po citoj ato që tha Eishin-an Kati
Cuditerisht kam filluar te behem e ndjeshme ndaj cdo gjeje qe me rrethon. Perlotem menjehere. Me duket sikur shpirti eshte tejet i mbushur dhe po i zihet gryka. Ndjej se dua te shkruaj dicka por nuk mundem te hedh asnje rresht. Nuk arrij te perpunoj , te germezoj ato cfare bluaj brenda kokes time. Ndihem e mundur nga vetja! Ne momentet kur perlotem nga gjera krejt te zakonshme ndjej sikur  nje pjese e imja shkeputet  iken bashke me lotet.Dite pas dite me pas e ndjej  veten me te zhveshur, me te prekshme dhe me te atakueshme nga gjithcka dhe kushdo. Nuk eshte dobesi,eshte thjeshte "mosmbrojtje' e vetedijshme. Eshte nje deshire per ta lene veten te "lire" qofte edhe te "mundet" nga perballjet e castit,ndonjehere edhe rastesore. Eci rrugeve e shkujdesur, perpij ritmet e hapave te kalimtareve,mundohem te kaperdij brenda vetes  shabllonet e njerezve qe me vijne permes takimeve "sy me sy", dhe ne rezymene perfundimtare te dites arrij te e njeta pike: Ndjeshmeri e skajshme! Frikesohem me veten. Kjo nuk eshte nje shenje e mire per profesionin tim.

---

__________________
Gjysma e asaj qe shkruaj ndoshta eshte e pa kuptimte per ju, por un e shkruaj qe gjysma tjeter te mund te arrije tek ju. FIRDUSI

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar

Regjistruar: 02/09/2006
Vendbanimi: .
Mesazhe: 12531

Citim:

---

Po citoj ato që tha agata


E dashur Kati, e ndjeje veten ne fjalet e tua sikur ky mesazh te ishte shkruajtur per mua...

Kisha vendosur te kaloja nje fundjave te persosur, por ja qe ndjeshmeria ime me perplaste e me prekte pa pike meshire e rezultati, takova vetem tristimin. Por nuk me vjen keq, fundja ndjeshmeria karakterizon njerzit me shpirt te madh...

---

..........



E vertete!

 

__________________
.

Denonco këtë mesazh tek moderatorët | IP: e regjistruar